آسانبر کٌرد صنعت

سرویس و نگهداری و آسانسور

آسانبر کٌرد صنعت

سرویس و نگهداری و آسانسور

آسانبر کٌرد صنعت

شرکت، تحت مدیریت جناب آقای عبدی پور، در زمینه ارائه خدمات سرویس و نگهداری، بازرسی و مشاوره فعالیت می‌نماید.

محدوده فعالیت: تهران و حومه

جهت کسب اطلاعات بیشتر، با شماره‌های ذیل تماس حاصل فرمایید:

دفتر: 02144652654
همراه: 09120276237

۱۰۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «سرویس و نگهداری آسانسور» ثبت شده است

1 - مقدمه 

کابین و وزنه تعادل از قطعات مهم انواع آسانسورها هستند که انتخاب آن ها بر حسب کاربری آسانسور و نصب دقیق آنها تاثیر زیادی در حرکت مطمئن و نیز کیفیت بهره برداری می گذارد و از نظر ایمنی مسافرین و نیز مصرف انرژی موثر خواهد بود. 

 

2 - کابین :

بخشی از آسانسور است که بار توسط آن جابجا می شود. 

کابین آسانسورها به دو دسته عمده مسافربر و باربر تقسیم می شوند. هر یک از آنها دارای انواعی عستند که از کابین لوکس مسافربر شروع و به کابین های باربر مجهز به مونوریل و قلاب گوشت و خاص می رسد. 

 

2.1 - کابین آسانسور دارای قاب فولادی است که از تیر افقی فولادی بالا (یوک بالا) و تیر افقی (یوک پایین) که بر روی آن تجهیزات ترمز ایمنی (پاراشوت) در دو طرف قاب کابین نصب می گردند و ستون های عمودی که تیرهای پایین و بالای قاب را به هم مرتبط می سازند و قاب کابین را تکمیل می کنند، تشکیل میشودند. 

 

 

 

در کابین هایی که از ظرفیت زیادی برخوردار هستند، جهت توزیع بار و کاهش مقطع ریل های آسانسور ، تولیدکنندگان در بعضی از مدل های تولیدی خود از دو قاب فولادی در کابین استفاده می کنند. نکته خیلی مهم و اساسی در ساخت این نوع کابین حد فاصل بین این قاب ها ( دو ریل مجاور) از مرکز ثقل و از یکدیگر است.

عموما سعی بر این است فاصله دو قاب کنار هم بیش از یک متر نگردد. در غیر این صورت هنگام بارگیری یا تخلیه عدم توزیع یکنواخت بار باعث درگیری و قفل شدن کفشک کابین با ریل ها شده و کابین نمی تواند به طور صحیحی حرکت کند. 

 

به عنوان یک دستورالعملکلی قاب کابین در محل پروژه سرهم بندی می شود، هر چند بعضی از شرکت های آسانسوری آن را به صورت آماده از کارخانه به محل حمل می کنند. 

 

کابین همچنین دارای کف است که غالبا به روی تیر (یوک) پایین به همراه لرزه گیر درون آن قرار گرفته و سوار می شود. 

 

 

صفحات دیوار اتاق کابین به روی کف و به یکدیگر نصب می شوند و پس از تنظیم نهایی و شاقول کردن آنها با ستو های عمودی قاب یوک کابین به همراه لرزه گیر آنها پیچ و مهره شده و در نهایت در محل خود محکم و ثابت می شوند. 

 

 

در انتهای عملیات اجرایی و سرهم بندی اتاق کابین، سقف آن در محل خود قرار گرفته و نصب می شود و مکانیزم درب نیز به آن سوار می گردد. 

 

 

هنگامی که کابین در حال ساخت و تکمیل شدن است در صورتی که نیاز به جایجایی آن در داخل چاه باشد ورودی آن باید توسط درب کابین مسدود شود. 

چراغ های روشنایی ، تهویه ، صفحه شستی ها ، دستگیره و بقیه تجهیزات پس از تکمیل کار دیواره ها و تزئینات روی آن ها نصب می شوند. 

لازم به ذکر است اخیرا تعدادی از شرکت های آسانسور جهت زیبایی بیشتر محل شستی های داخل کابین را مستقیما روی صفحه تمام شده آن پانچ کرده و جاسازی می کنند و در کابین ها صفحه شستی ها حذف شده است. 

 

هر چند این روش زمان زیادی را در ساخت کابین به خود اختصاص می دهد ولیکن کابین از زیبایی بیشتری برخوردار شده چرا که صفحه جداگانه از جنس و طرح دیگری برای شستی نخواهد بود.

 

 

2.2 -  در آسانسورهای کششی، سیم بکسل ها توسط سربکسل ها یابه واسطه فلکه هرزگرد که به تیر یوک بالای کابین متصل می شوند و آن را به تعلیق در می آورد، کابین را به حرکت می اندازند. 

 

سربکسل ها به صفحه ای که ضخیم که در آن سوراخ هایی به تعداد سیم بکسل ها تعبیه شده است به تیر یوک بالا متصل می شوند. در سیستم تعلیق 2:1 سیم بکسل ها با فلکه های هرزگرد ( یا فلکه های هرزگرد) که روی یوک بالا سوار شده است به کابین متصل می شوند. سیم بکسل گاورنر به اهرم ترمز ایمنی که روی یوک بالا سوار است، بسته می شوند. 

 

 

محل اهرم فوق ، بسته به نوع قاب یوک کابین می تواند در حل دیگری پیش بینی شود. سیم بکسل یا زنجیر جبران به تیر افقی یوک کابین پایین متصل می شود. 

 

 

 

تراول کابل  و کمان تحریک کننده میکروسوویچ های حد داخل چاه طبق جزئیات نقشه ساخت آن نیز به روی قاب کابین متصل می شوند. 

 

 

 

لازم به یادآوری است که بخشی از تجهیزات به یک پایین کابین سوار می شوند و به طور مستقیم به دیواره اتاق کابین متصل نیستند زیرا ضمن اینکهخ در این روش محل اتصال از استحکام لازم برخوردار  خواهد بود از طرفی باعث تولید صدا در کابین نشده و در حین حرکت ، کابین شرایط بی صداتری خواهد داشت. 

 

مراحل نصب لته های درب آسانسور : 

1. هر یک از لته ها را روی ریل آویزان کنید. 

2. غلطک (قرقره) بالایی را به نحوی تنظیم کنید که لقی آن از روی ریل راهنما 0/05 میلی متر بیشتر نگردد. 

3. درب ها را به یک سمت حرکت دهید سپس خار زیر لته را طوری ببندید که در محل خود قرار گیرد. 

4. حرکت نرم هر یک از لته ها کنترل شود به طوریکه بدون هیچ اشکالی و نیاز به نیروی زیاد حرکت کند. 

 

مجددا مجموعه های غلطک های آویز بالای سردرب و خارهای کشویی زیر لته ضرذبه گیر

ا را در صورت نیاز تنظیم کنید. 

 

 5. ضربه گیرهای درب را روی هر یک از ستون های نگهدارنده در قسمت بالای آن نصب کنید. مقدار لقی مورد نیاز بین لته و ضربه گیر بر اساس دستور العمل سازنده رعایت شود. 

 

نصب آستانه (سیل) درب طبقات :

در طی مراحل اجرایی نصب آستانه (سیل) فرض بر این است که عملیات اجرایی توسط سطح متحرک صورت می پذیرد و کلیه اندازه گیری ها دقیق است و می تواند در اجرا ممورد استفاده قرار گیرد. در صورتی که نصب آستانه درب های طبقات  با استفاده از داربست و تخته های زیرپا در طول چاه آسانسور  ادامه پیدا کند باید کلیه مراحل نصب توسط شابلون ساخته شده با توجه به ابعاد آسانسور پیگیری و اجرا شوند. 

 

- آستانه درب توسط بست و نگهدارنده های خاص خود که به شکل های مختلف توسط سازندگان درب ها طراحی و ساخته می شوند به نبشی فلزی که توسط جوشکاری یا انکربولت به سازه قبلا اتصال و محکم شده است، سوار و نصب می گردد. 

 

 

در این روش سوراخ های آستانه در امتداد سوراخ هایی که در نبشی پیش بینی شده است قرار گرفته و پیچ و مهره میشوند. لازم است در ابتدای کارز پیچ و مهره ها آزادنه و شل بسته شوند تا در صورت لزوم قابلیت تنظیم داشته باشند. در برخی از اوقات برای شاقول و تراز آستانه از ورق های تنظیم کننده (لاتون) استفاده می گردد. 

در  بعضی از درب های طبقه، آستانه روی کف طبقه قرار می گیرد که در این حالت دیگر نیاز به نبشی فلزی نخواهد بود و نگهدارنده استانه به سازه متصل می گردد.

 

از نکات مهم در نصب درب ها، رقوم کف تمام شده ظبقات است که ارائه این اندازه ها و فاصله کف تا کف طبقات از وظایف کارفرما است. 

از نکته های مهم در نصب درب ها ، هماهنگی با ریل هاست که بر این اساس نصب درب ها با اشکالات کمتری مواجه خواهد شد. 

لازم به تذکر است که پیچ های نگهدارنده سیل درب طبقات با ملات و مصالح ساختمانی درگیر نشده زیرا باعث خوردگی شده و ضمن اینکه در صورت نیاز به باز کردن انها ممکن است با مشکلاتی مواجه گردد. 

 

- قبل از اجرا و نصب آستانه، شابلون نصب باید ساخته شده و اماده باشد. سپس در محل خود در مقابل ریل ها قرار گرفته و با گذاشتن علامت روی لبه کف مرکز آستانه و مرکز بازشو درب و تخته افقی شابلون نشان گذاری می شود. با گذاشتن نشاه مرکز آستانه روی نبشی نگهدارنده علامت مرکز آستانه را مرکز بازشو درب مطابقت داده، و شپش آنها را به پیچ و مهره به یکدیگر ببندید. 

قابل توجه اینکه در درب های کنار بازشو (تلسکوپی) لازم است مقدار خارج از مرکزی دهانه ریل کابین با درب طبق محاسبه  و در اجرا و نصب درب رعایت گردد. 

 

لازم به توضیح است که : 

سوراخ های روی نبشی زیر آستانه و خود آستانه به صورت شکاف های باریکی هستند که اجازه می دهند آستانه به راحتی جلو و عقب حرکت کرده و قابلیت تنظیم داشته باشد. در این بخش از کارز کنترل طراز بودن سطح آستانه از دو طرف آن و فاصله آن از ریل های کابین باید صورت بگیرد. این کنترل ها برای کارکد مطلوب درب کابین با درب طبقه و هماهنگی آنها با یکدیگر از اهمیت زیادی برخوردار است. 

 

بعضی از نصابان جهت جلوگیری از حرکت آستانه درب طبقه به هنگام اجرای کارهای ساختمانی به کمک نگهدارنده های افقی که در محل ساخته می شوند انها را به ریل ها متصل می کنند. 

نصب درب طبقه 

1. نصب درب لولایی : 

پخش و حمل درب ها به طبقات باید با دقت انجام شود به طوری که ضربه نخورده و تاب برندارند. عموما برای قرار دادن چارچوب درب لولایی و محل نشیمن آنها در کف طبقات نبشی نمره 5 به کار گرفته می شود. در اجرا برای درب های سنگین تر متناسب با وزن آنها  از نبشی قوی تر یا از پروفیل ناودانی استفاده می شود. 

 

- ابتدا درب را روی نبشی قرار دهید و بعد از استقرار آن فواصل آن را با ریل های کابین و همچنین سیم شاقول هایی که در دو سمت از سقف در فاصله حدودا 2/5 سانتی متر از لبه درب (چارچوب) آویزان هستند کنترل کنید. 

 

پس از اطمینان از شاقول بودن چارچوب درب آن را توسط عملیات جوشکاری  (نقطه جوش) به نبشی جوش دهید. ( لنگه درب در این موقع باز باشد). 

 

تعدادی از نصابان، با انداختن سیم شاقول در داخل چارچوب با ریسمان کوتاه ان را کنترل کرده و در همین حین نبشی بالایی را نیز به همراه شاقول کردن درب در محل خود محکم می کنند. 

 

- برای کنترل بیشتر می توان فواصل چارچوب را در دو جهت بالا و پایین با ریل ها اندازه گیری کرده و ضمنا پس از جوشکاری قاب چارچوب را به صورت ضربدری کنترل و از عدم دویدگی آن مطمئن شد. 

 

 

- در این مرحله چارچوب درب از کنار به نبشی های بالا و پایین جوش شده و توسط دستک ها به سازه داخل دیوار محکم شود. 

 

- پس از تکمیل کارهای اجرایی ضمن بستن لنگه درب آن را با پوشش مناسبی محافظت کنید. 

 

- قفل درب آسانسور  باید به طور مطمئن درب ورودی را قفل کند، در صورتی که مدار برقی درب باز باشد، درب آسانسور  باز می شود و نیروی ضربه ثقل نباید باعث باز شدن قفل شود، در صورت ورود آب به داخل قفل ها اتصال کوتاه ایجاد نشده و عبور جریان زیاد باعث ایجاد جرقه و جوش خوردن محل اتصال ها می شود. 

درب طبقه

درب کنار بازشو دو لته (تلسکوپی) :

درهای کنار بازشو دو لته (تلسکوپی) برای آسانسورها، نوعی درب خاص است که در آن دو لته کناری به صورت تلسکوپی (داخل هم فرو رفته) حرکت می‌کنند و کنار هم جمع می‌شوند، بدون اینکه وسط درب باز شود. این نوع درب‌ها برای فضاهای محدود بسیار مناسب هستند چون حجم بازشو کم است و فضای کمتری اشغال می‌کنند.

مشخصات درب تلسکوپی (کنار بازشو دو لته):

  • نوع حرکت: لته‌ها به صورت تلسکوپی یا جمع‌شونده کنار هم باز می‌شوند.
  • پوشش: معمولاً در ساختمان‌های مدرن، هتل‌ها، و اماکن با فضای محدود استفاده می‌شود.

مزایا:

  • صرفه‌جویی در فضا.
  • ظاهر زیبا و مدرن.
  • راحتی در استفاده و نصب.
  • ابعاد: بر اساس نیاز آسانسور و رایج‌ترین اندازه‌ها، معمولاً عرض درب بین 90 تا 120 سانتی‌متر است و ارتفاع همانند سایر درب‌های آسانسور حدود 200 تا 220 سانتی‌متر.

 

درب کنار بازشو دو لته (دو سرعته) در واقع دارای دو لته باریک است که بازشو عریض را به هنگام باز شدن ایجاد می کند. یکی از لته ها با سرعت دو برابر دیگری حرکت می کند و به هنگام باز شدن یا بسته شدن در روی ان دیگری سر خورده و قرار می گیرد. 

 

لته ای که دارای سرعت بیشتر است توسط اهرم کلاچ به درب کابین  متصل می گردد و با سرعت آن حرکت می کند و لته ای که سرعت کمتری دارد حرکت خود را از سیم تک رشته به کار رفته در سر درب طبقه قرار می گیرد. در اینتهای مسیر حرکت هر دو پنل درب به یکدیگر می رسند. به هنگام بسته شدن درب سرعت پنل ها عکس این حالت خواهد بود. 

 

 

 

درب طبقات 

درب از وسط بازشو دو لته (سانترال) : 

درهای سانترال (از وسط بازشو دو لته) معمولاً در آسانسورها برای ورود و خروج آسانسور استفاده می‌شوند. این نوع درب‌ها در آسانسورها طراحی شده‌اند تا به صورت مرکزی باز شوند و دو لته (قسمت‌های درب) در سمت چپ و راست باز می‌شوند.

مشخصات اصلی درهای آسانسور سانترال (دو لته):

  • نوع بازشو: از وسط باز می‌شود، یعنی دو تکه که در وسط به هم می‌رسند و باز می‌شوند.

کاربرد:

 در آسانسورها، مخصوصاً در ساختمان‌های اداری و مسکونی مدرن.

 

مزایا:

  • ظاهر زیبا و مدرن.
  • دسترسی آسان و سریع.
  • امنیت و استحکام بالا.
  • ابعاد و اندازه: بر اساس نوع آسانسور و سایز درب‌ها متفاوت است (معمولاً 90 تا 120 سانتی‌متر عرض و 200 تا 220 سانتی‌متر ارتفاع).

 

نکته مهم :

اگر نیاز به نصب یا خرید درهای سانترال دارید، بهتر است با شرکت‌های تخصصی در زمینه آسانسور و درب‌های صنعتی تماس بگیرید تا بر اساس ابعاد و مشخصات ساختمان، مناسب‌ترین درب را پیشنهاد دهند.

 

این درب دارای دو لته (پنل) است، یکی از آنها به سمت چپ و دیگری به سمت راست باز می شوند و به دو طرف می لغزند. یکی از لته ها توسط مکانیزمی به درب طبقه متصل است و توسط  آن به حرکت در می آید و دیگری توسط سیم بکسل تک رشته بکار رفته در سر درب طبقه در جهت نخالف و بار سرعای یکسان به حرکا در می آید. این درب ها فضای وسیعی برای ورود و خروج مسافران در کابین ایجاد می کنند. ضمن اینکه زمان کمتری نیز در توقف های کابین در طبقات صرف می گردد. 

 

 

( بست ) لقمه ریل : 

بست یا لقمه های ریل کابین و وزنه تعادل تابع نوع آسانسور و طول ریل هستند. پس از گذشت سال ها از نصب ریل ها و اجرای آسانسور حتی در صورت نشست ساختمان و تحت خمش قرار گرفتن ریل ها ، بست ریل کماکان باید ثابت و در جای خ.د باقی بماند و صدمه نبیند. خمش ریل می تواند حتی در اثر تغییر درجه حرارت و انبساط طولی صورت بگیرد که در این وضعیت نیز نباید بست ریل تحت تاثیر نیروهای وارده بر آن در اثر حرکت ریل قرار گیرد. 

 

کاملا سطح لقمه باید روی براکت بنشیند و در غیر این صورت باید نسبت به کنترل و اصلاح وضعیت اجرایی براکت یا ریل اقدام کرد. جوشکاری کناره های لقمه به سطح براکت ممنوع است. عموما در ریل های با طول کمتر از 40 متر بست از نوع ریختگی و در طول های بیش از 40 متر از نوع فنری استفاده میشود. 

 

 

 

گشتاور مهره های اتصال لقمه های نگهدارنده ی ریل 

مقدار گشتاور  نوع ریل  نوع لقمه 
25

Τ50/Α , Τ70 - 1/Α

Α11

50

Τ90/Β

Α13

120

Τ12/Β , Τ127-2/Β , Τ140-1/Β

Α17

 

در ساختمان های بیش از 40 متر برای اینکه ریل در معرض جریان های باد داخل ساختمان ( اثر دودکشی ) یا حرکت ان در اثر نشست مصالح و بتن و یا در معرض نیروهایی که به دلیل جابجایی بار سنگین کابین یا تغییر درجه حرارت محیط به آن وارد می شود، قرار نگیرد و در داخل بست خود سر خورده و به صورت عمودی جابجا شود باید از  بست خاص که عموما به آنها بست فنری گفته می شود، استفاده شود. 

این نوع بست ها توسط سازندگان اسانسور در نوع و شکل های مختلفی تولید و به بازار عرضه میشود. 

 

ساختمان های بلند مرتبه که در زمان های زلزله خیز بنا میشود و نیز برج های مخابراتی که حرکت افقی شافت آنها ( اسانسورها را داخل آنها جابجا و حرکت می کنند ) در حال نوسان و ارتعاشات مداوم هستند، و از طرفی به دلیل  ویژگی کاهش مدام حجم بتن در آنها ( در آغاز بیشترین مقدار و سپس به مرور این کاهش یافته از کمتریم مقدار برخوردار است ) و احتمال تحت خمش قرار گرفتن ریل ها ( به دلیل آزاد بودن سر و ته ریل در داخل چاه حداکثر فشار نیروی اصطکاکی در براکت های میانی چاه صورت می گیرد) برای کاهش اثر نیروی اصطکاکی باید از لقمه های در آسانسور مورد استفاده قرار گیرد که از اصطکاک کمتری برخوردار باشند. 

 

امروزه از مجموعه براکت های خاصی مورد استفاده قرار می گیرد و شامل قطعاتی است که سطح تماس پشت ریل با براکت و لبه های لقمه های براکت کمترین مقدار تماس را دارند و کمترین اصطکاک را دارند. 

 

 

در نوعی از این براکت ها در محل تماس با پشت ریل از قطعه که سطح مقطع آن بخشی از دایره است، استفاده می شود و به دلیل سطح تماس کم آن با پشت ریل و شکل انحنا ان ریل به راحتی در محور طولی حرکت کرده و ضمنا در روی آن امکان چرهش و تاب خوردن ( همانند لولا ) را دارد. 

 

براکت های پایه 

شرکت های آسانسوری از انواع براکت های پایه یا صفححه مخصوص کف ریل در کف چاهک که ریل در شروع ریل گذاری روی آن می نشیند و مهار می شود، استفاده میکنند. این براکت ها به کف چاه یا در بعضی از مولقع به ناودانی یا قوطی محل نصب ضربه گیر کابین که در کف چاه مهار شده است توسط پیچ و مهره متصل میشوند.

 

در این روش ضمن اینکه ضربه گیر کابین بر روی ناودانی نصب می گردد دیگر نیازی به سوراخ کاری کف چاهک  برای نصب دیگر تجهیزات نخواهد بود. به دلیل نشست ساختمان پس از بهره برداری و بارگذاری بر آن و اثر آن روی ریل های آسانسور  و انبساط حاصله در اثر گرم شدن هوای ساختمان طول زیل ها نسبت به طول چاه آسانسور افزایش می یابد، می شود. 

 

برای جذب اضافه طول عموما در انتهای ریل در نزدیکی سقف چاه آسانسور فضای کافی ( حدودا بازاء هر یک متر طول ریل 1/5 میلی متر انبساط طولی با مقدار حداقل 5 سانتی متر ) پیش بینی میشود.  لازم به تذکر است که انتهای آزاد هر یک از ریل ها باید در حدی باشند که وقتی کابین یا وزنه تعادل به روی ضربه گیر می نشیند کفشک بالای وزنه تعادل یا کابین از آخرین  براکت عبور نکند، در غیر این صورت باید براکت اضافی در انتهای هر یک از ریل ها نصب شوند. ابتدای ریل های وزنه تعادل در صورتی که دارای سیستم ترمز ایمنی ( پاراشوت ) باشند همانند ریل های کابین، روی کف چاه قرار می گیرند و مهار می شوند. عموما یک فاصله هوایی ( در حد 2 تا 5 میلیمتر ) بین ابتدای ریل ها و کف چاه در نظر گرفته می شود تا در هنگام پاراشوت ابتدای ریل امکان حرکت به اطراف را داشه باشد. بعضی از سازندگان با ورق های نازک در چند ضخامت مختلف فاصله هوایی را پر کرده که ضمن نشستن ریل روی کف و انتقال وزن آن به زمین ، در صورت پاراشوت ورق ها نسبت به هم در اثر حرکت انتهای ریل حرکت کرده و اصطکاک تا حد ممکن کاهش یابد. 

 

 

از نظر تئوری به دلیل اینکه ابتدای ریل تا اولین براکت یک تیر سر درگیر تلقی می شود لذا در صورتی که ریل از نظر مشخصات مکانیکی نتواند نیروی ناشی از لنگر خمشی تولیدی در ابتدای ریل را به دلیل تماس با زمین تحمل کرد و ازح مجاز بیشتر شود در این صورت باید ابتدای ریل توسط براکت پایه، محکم شده و از حرکت آن جلوگیری شود و یا در صورت قرار گرفتن روی صفحه باید فاصله اولین براکت از زمین محاسبه شود تا لنگر خمشی به ریل وارد نشود و یا صرفا نسبت به کف حداقل 5 میلی متر فاصله بگیرد. 

 

همانگونه بیان شد در صورت استفاده از چند ورق نازک در زیر ریل، از ورق با رنگ کوره ای برای جلوگیری از زنگ زدن آنها استفاده میشود . در صورتی که ورق ها رنگی نباشد از روغن سبک برای کاهش اصطکاک و زنگ زدن انها به کار گرفته می شود. 

برای نصب روغن دان در ابتدای ریل که توسط براکت پایه محکم شده است می تواند ابتدای ریل 50 میلی متر از کف چاهک فاصله بگیرد. 

 

توسط بعضی از شرکت های آسانسوری برای جذب اضافه طول ریل ها در انتهای هر یک از ریل ها و تنظیم و تراز از ابتدای ریل ( در ساختمان های بلند ) در شروع کار از براکت های پایه قابل تنظیم استفاده میشود. ( از پایه قابل تنظیم به خصوص در آسانسورهای MRL که موتور مستقیم به طور غیر مستقیم به روی ریل ها قرار می گیرد استفاده می گردد. و از این طریق ارتفاع ریل ها در انتهای هر یک از آنها تنظیم می شود. )  فاصله زیر ریل توسط مهره روی جک بولت تنظیم می گردد. 

 

 

 

 

براکت ها : 

براکت ها به عنوان مهارکننده ریل های آسانسور و ارتباط آنها به سازه یا آهنکشی داخل چاه عمل میکنند. از طرفی میتوان آن ها را به عنوان تصححیح کننده ناشاقولی احتمالی چاه قلمداد کرد. 

حرکت نرم و بدون تکان و ارتعاش آسانسور تنها تابع نصب صحیح ریل هاست و از طرفی نصب آنها نیز بستگی زیاد به اجرای صحیح براکت ها دارد. 

شرکت های نصاب از انواع براکت ها استفاده می کنند و تعدادی از آنها نیز براکت های خاص خود را بکار می برند. 

همانطور که ریل ها باید مقاومت کافی داشته باشند، براکت های محکمی نیز برای ریل ها باید پیش بینی کند. طی عملیات اجرایی براکت ریل ها توسط پیمانکار آسانسور به سازه ساختمان متصل می شوند. محل های اتصال که ممکن است تیرفلزی ، دیوار اجری و یا بتنی باشند توسط پیمانکار ساختمانی بنا می شوند. در صورتی که دیوار یا سازه محل نصب براکت ها مشخص نباشند نصاب باید با هماهنگی مسئوا ساختمان ساختمانی موضوع را پیگیری کند. به طور کلی نصاب آسانسور مسئولیتی در قبال اجرا آهنکشی یا پیش بینی زیر ساخت محل نصب براکت ها به سازه ساختمان ندارد. 

 

در صورتی که نیاز به اجرا آهنکشی باشد باید حتما با هماهنگی افراد با صلاحیت صورت پذیرد. عموما نصاب باید ابعاد، نو و فاصله بین تیرها و یا سازه هایی که براکت ها به آن ها نصب می گردندرا قبل از نصب با نقشه نهایی که به تصویب رسیده اند کنترل کند. راحت ترین شرایط نصب و از طرفی بیشترین کنترل اجرایی هنگامی است که براکت ها به اسکله فلزی ساختمان یا آهنکشی متصل باشند. 

 

به هر حال آسانسورها در انواع ساختمان ها با سازه های مختلف نصب می گردند. با این حال از جمله موضوعاتی که در این ارتباط از اهمیت زیادب برخوردار است سازگاری نوع براکت به کار رفته با سازه ساختمان است. 

 

با توحه به این موضوع که براکت ها پس از نصب، تعیین کننده محل ریل ها در چاه آسانسور خواهند بود لذا باید آنها در محل دقیق خود نصب شوند. همانگونه که قبلا نیز اشاره گردید محل دقیق براکت ها در نقشه های ریل گذاری که توسط شرکت ها آسانسور به تصویب رسیده مشخص می گردد. لازم به تذکر است حداکثر فاصله دو براکت 4/5 متر می باشدو حداقل یک براکت برای هر یک از شاخه ریل ها باید پیش بینی شود. همچنین آنها باید در یک فاصله مناسبی از آستانه درب طبقه قرار گیرند و از طرفی باید به طور  دقیق نسبت به یکدیگر در طول جاه شاقول و گونیا باشند. 

 

چهت ساده کردن نصب ریل امکان بکارگیری وسیع از انواع ابعاد ریل های مختلف در چاه آسانسورها، شرکت های مختلف چندین نوع براکت قابل تنظیم برای ریل کابین ارائه داده اند. روش نصب براکت ها و رعایت فاصله آنها از دیوار چاه آسانسور یا اسکلت فلزی آن گوناگون است.

 

براکت های وزنه های تعادل به دلیل ثابت بودن در محل نصب خود نیاز به تنظیم نیستند. لذا در کار اجرایی باید خیلی دقیق بود. ریل های وزنه تعادل در صورت نیاز به جابجایی توسط ورق های پر کننده ( لاتون ) تنظیم میشوند. 

در نصب ریل ها اغلب از براکت های نبشب مانند ورق فلزی نورد شده دارای سوراخ های کشویی ارویب استفاده می گردد. 

 

 

 

همانطوریکه پیش از این مطرح گردید محل براکت های کابین و وزنه تعادل از طریق نقشه ها مشخص می شود. در نقشه ها نوع براکت و فاصله براکت از براکت بعدی و مقدار فاصله ی آنها از دیوار پشتی چاه نشان داده می شود. 

فاصله ی براکت ها در چاه آسانسور یکی از اندازه هایی است که از نقشه می توان برداشت کرد. به عنوان یک قاعده کلی فاصله براکت ها از یکدیگر  حداقل 1/50 و حداکثر 2/5 متر در نظر گرفته میشود  که بسته به ظرفیت و اندازه ی ریل های آسانسور متغیر خواهد بود. 

 

در صورتیکه حین اجرا براکتی در محل اتصال دو ریل قرار گیرد، بهتر است براکت به زیر محل اتصال منتقل شود که در این وضعیت هیچ گونه تداخلی با محل اتصال پشت بند  ریل پیش نخواهد آمد. اصولا نقشه ریل گذاری ( در صورت وجود ) به شما می گوید در کجا می توانید از ریل 5 متری استفاده کنید و یک یا دو عدد از ریل ها باید با طول کوتاه استفاده شوند. 

 



 

 ریل ها : 

در ایران و اغلب کشورها عموما از شاخه ریل هایی به طول 5 متر استفاده می شود. در هنگام اجرا و ریل گذاری ها، طول اولین ریل طبق مقررات باید به گونه ای باشد که محل اتصال دو ریل به براکت ها برخورد نکرده و یا در زیر آنها قرار نگیرد. لذا در مواردی به دلیل عدم امکان جابجایی براکت ها لازم است در آغاز ریل گذاری در انتخاب طول ریل دقت شود و ممکن است شروع ریل گذاری با زیل های کوتاه تر طبق نقشه ریل گذاری شرکت فروشنده که از قبل پیش بینی کرده است یا حتی ریل به طول یک متری صورت گیرد. 

 

 

برای همین منظور شرکت های معتر آسانسوری پیش از عملیات اجرایی ، نقشه های ریل گذاری را که در آن محل دقیق براکت ها و فواصل آنها از یکدیگر و نیز محل پشت بند ریل و اتصال دو ریل مشخص شده در دسترس نصاب قرار می دهند و نصاب موظف است در زمان آهنکشی چاه موارد فوق را به کارفرماجهت اجرای دقیق سازه و کلاف بندی محل اتصال براکت ها منتقل نموده و در آن نیز نظارت داشته باشد. در صورت اجرا ریل ها مطابق نقشه ریل گذاری ضروری است چیدمان و جایگاه اتصال دو ریل متوالی قبلا کنترل شده و به ترتیب مشخص شده در نقشه اجرا گردند. 

 

قبل از اجرا ریلها باید آنها را توسط یک پارچه آغشته به روغن رقیق تمیز کرد و هر گونه زنگ زدگی و گرد و خاک را پاک کرد. همانگونه که در نقشه ریل گذاری اشاره شده نباید طول مجموع ریل ها از ارتفاع چاه بیشتر باشد. 

 

لذا باید از ریل های با اندازه های مناسب، استفاده کرد. در صورت استفاده از ریل بلندتر آخرین شاخه برش خواهد خورد و مقداری از ریل دور ریز خواهد شد.  از دیگر نکات مهم دقت در انتاقال ریل ها به داخل چاه به منظور جلوگیری از برخورد لبه های آن با دیواره چاه است که باید این موضوع در حمل و و نقل در نظر گرفته شود.

ریل ها توسط لقمه ها به براکت ها محکم می شوند. براکت ها این اطمینان را باید به آسانسور بدهند که ریل های آن در موقعیت خود بماند و باعث مشکلاتی در حرکت نرم انها نشوند. لقمه ها به دو دسته تقسیم می شوند، پرسی و قالبی  کلیه لقمه های ریل از جنس فولاد هستند. 

 

قبل از انتقال ریل ها به داخل چاه آسانسور باید هر یک از آنها از نظر پیچیدگی، تابیدگی و ضربه خوردگی کنترل کرده و در صورتی که تاب داشته باشد جدا  و عودت شوند. 

ریل ها باید خیلی شاقول و کونیا شده به طوری که اندازه دهانه زیل ها نسبت به یکدیگر نیز نباید کاملا دقیق باشند تا حرکت کابین بدون نوسان، ارتعاش، صدا یا ضربه باشد. در سرعت های بالا این موضوع از اهمیت زیادی برخوردار است. حداکثر انحراف مجاز ریل ها نسبت به هم یک میلی متر است. 

 

راس هر یک از شاخه های ریل دارای فاق و زبانه است که در مواقع ارتباط ریل ها به یکدیگر، اتصال فاق یا زبانه یک ریل بعدی با یکدیگر درگیر شده و متصل می شوند. معمولا این زبانه ها نری و مادگی نیز می گویند. 

 

 

 

اصولا قبل از نصب ریل ها به روی یکدیگر، محل اتصال ریل ها را ( نر و مادگی) با فرچه فلزی تمیز کرده و در صورت ایتکه ضربه ای خورده باشند، محل اتصال ها را سوهان کاری می کنیم. 

 

محل اتصال ریل ها باید کاملا در یک امتداد باشد و هیچ گونه پله ای در آن نباشد. در صورت وجود هرگونه هپله در محل اتصال باعث ایجاد حرکاتی می شود که در کابین قابل درک خواهد بود، هر چند این تکان ها در حین حرکت کابین در یک زمان کوتاهی به وجود می آیند ولیکن باعث نارضایتی مسافر داخل کابین خواهد بود. 

 

محل اتصال ریل ها با عبور کفشک های کابین از روی آن ایجاد می شود متفاوت است.  برای عدم ایجاد پله در محل اتصال آنها از صفحات پشت بند فولادی ( صفحه تخت فولادی) استفاده می شود. 

 

برای همین منظور شرکت های معتر آسانسوری پیش از عملیات اجرایی ، نقشه های ریل گذاری را که در آن محل دقیق براکت ها و فواصل آنها از یکدیگر و نیز محل پشت بند ریل و اتصال دو ریل مشخص شده در دسترس نصاب قرار می دهند و نصاب موظف است در زمان آهنکشی چاه موارد فوق را به کارفرماجهت اجرای دقیق سازه و کلاف بندی محل اتصال براکت ها منتقل نموده و در آن نیز نظارت داشته باشد. در صورت اجرا ریل ها مطابق نقشه ریل گذاری ضروری است چیدمان و جایگاه اتصال دو ریل متوالی قبلا کنترل شده و به ترتیب مشخص شده در نقشه اجرا گردند. 

 

قبل از اجرا ریلها باید آنها را توسط یک پارچه آغشته به روغن رقیق تمیز کرد و هر گونه زنگ زدگی و گرد و خاک را پاک کرد. همانگونه که در نقشه ریل گذاری اشاره شده نباید طول مجموع ریل ها از ارتفاع چاه بیشتر باشد. 

 

لذا بایذ از ریل های با اندازه های مناسب، استفاده کرد. در صورت استفاده از ریل بلندتر آخرین شاخه برش خواهد خورد و مقداری از ریل دور ریز خواهد شد.  از دیگر نکات مهم دقت در انتاقال ریل ها به داخل چاه به منظور جلوگیری از برخورد لبه های آن با دیواره چاه است که باید این موضوع در حمل ونقل در نظر گرفته شود.

ریل ها توسط لقمه ها به براکت ها محکم می شوند. براکت ها این اطمینان را باید به آسانسور بدهند که ریل های آن در موقعیت خود بماند و باعث مشکلاتی در حرکت نرم انها نشوند. لقمه ها به دو دسته تقسیم می شوند، پرسی و قالبی  کلیه لقمه های ریل از جنس فولاد هستند. 

 

قبل از انتقال ریل ها به داخل چاه آسانسور باید هر یک از آنها از نظر پیچیدگی، تابیدگی و ضربه خوردگی کنترل کرده و در صورتی که تاب داشته باشد جدا  و عودت شوند. 

ریل ها باید خیلی شاقول و کونیا شده به طوری که اندازه دهانه زیل ها نسبت به یکدیگر نیز نباید کاملا دقیق باشند تا حرکت کابین بدون نوسان، ارتعاش، صدا یا ضربه باشد. در سرعت های بالا این موضوع از اهمیت زیادی برخوردار است. حداکثر انحراف مجاز ریل ها نسبت به هم یک میلی متر است. 

 

راس هر یک ز شاخه های ریل دارای فاق و زبانه است که در مواقع ارتباط ریل ها به یکدیگر، اتصال فاق یا زبانه یک ریل بعدی با یکدیگر درگیر شده و متصل می شوند. معمولا این زبانه ها نری و مادگی نیز می گویند. 

 

اصولا قبل از نصب ریل ها به روی یکدیگر، محل اتصال ریل ها را ( نر و مادگی) با فرچه فلزی تمیز کرده و در صورت ایتکه ضربه ای خورده باشند، محل اتصال ها را سوهان کاری می کنیم. 

 

محل اتصال ریل ها باید کاملا در یک امتداد باشد و هیچ گونه پله ای در آن نباشد. در صورت وجود هرگونه هپله در محل اتصال باعث ایجاد حرکاتی می شود که در کابین قابل درک خواهد بود، هر چند این تکان ها در حین حرکت کابین در یک زمان کوتاهی به وجود می آیند ولیکن باعث نارضایتی مسافر داخل کابین خواهد بود. 

 

محل اتصال ریل ها با عبور کفشک های کابین از روی آن ایجاد می شود متفاوت است.  برای عدم ایجاد پله در محل اتصال آنها از صفحات پشت بند فولادی ( صفحه تخت فولادی) استفاده می شود. 

 

 

 

پشت صفحه پشت بند ریل ها کاملا صاف و صیقلی بوده و در محل کارخانه فرزکاری میشود. ابتدا و انتهای ریل نیز در محل نشیمن پشت بند ریل در کارخانه سنگ کاری یا فرزکاری می گردد و سطح مناسبی برای هر یک از زیل ها برای نشستن روی سطح پشت بند ایجاد می شود. ضخامت پشت بند ریل و قطر پیچ و مهره طبق استاندارد های ایمنی می باشد. 

 

همانگونه که قبلا نیز مطرح شد، ریل ها توسط لقمه ها به برکت ها پیچ و مهره می شوند به طوری که براکت ها کاملا وزن ریل ها را در جهت افق مهار کنند. از طرفی این لقمه ها اتصال غیر صحیح بوده و یا به دیگری در اثر فشار وارده از ساختمان ریل هادر محل اتصال به براکت شروع به خم شدن کنند که با استفاده از لقمه های مخصوص ( لغزشی) این مشکل رفع می گردد.  

در صورتی که لقمه های ریختگی برای نصب ریلها به براکت مورد استفاده قرار گرفته باشد، حدودا 1/6 میلی متر لقی بین آنها و سطح ریل ها برای اجازه حرکت ریل در مسیر عمودی در نظر گرفته می شود.